Rüzgârlar alıp götürür beni
Savurur dünyanın bir kenarına
Gücü kesildiği an düşerim.
Kalkar bakarım etrafıma
Görürüm yeşili ve derim ki “tamam dünyam yeşildir benim”
“Burada dürüstlük var, huzur var” derim
Tam ”burası benimdir” derim başka bir rüzgâr alır beni
Savurur dünyanın başka bir yerine
Rüzgârın gücü kesilir. Düşerim denizin ortasına
Bakarım etrafıma mavidir “sudur bu” derim
İnanırım denizin mavisine, turkuaz rengine
Tam “burası benimdir” derim başka bir rüzgâr alır beni sürükler
Fırtınalara kaptırır bedenimi alır beni gökyüzüne çıkartır
Atıverir bir bulutun üstüne
İnanırım bulutun beyazına beklerim burası benim mi diye
Sanki yıllar geçmiş gibi ağırlık çöker bedenime
Ne rüzgârlar alıp götürür bedenimi, ne de hayat
Orası olmuş benim evim, bir bulutun köşesi…
Şimdi bir bulut var hayatımda, birde sen
Ne kadar uzakmışsın bana
Yoksa hayat mı bu kadar kısa?
Ne kimse alır beni bu buluttan
Ne de seni

GG Ekim 07 İstanbul/aşka dair