Sakin anlarınızı neşelendiren, kendinizi kaybettiğinizde sizi güldürebilen en zor anlarınızda yanınızda durabilen birileri varsa çevrenizde onlara gözünüz gibi iyi bakın!

Diğer yanda sizi tüketip bitirenler varken hayatınızda doğal dirençlerinizi iyi saklayın.

Hiçbir ilaç moralin yerini tutamaz ve doğal dirençlerinizin size sağladığı mutlulukları hissettiremez.

Minik bir tebessüm bile olsa kıymetini bilin derim çünkü doğal dirençleriniz sizden doz aşımı istemez!

Hep aynı dozda ve yan etkisiz verdikleri enerjiyi sizde bırakarak geri de istemezler.

Oysa ilaçlarınız bağışıklığınızı aşıp direnç kazandığında sizden bir şeyler götürmeye başlar!

Gerçek duygularınız ve hisleriniz silinmeye başlar… gerçek kimliğinizi kaybetmeye başlarsınız.

Bu dünyada insanın yapamayacağı şey yoktur. Şükürler olsun ki muhteşem bir beynimiz ve kendimizi savunma sistemlerimiz var!

Tüm bunlar varken vücudunuzda her şeyiniz tamken neden oto kontrolünüzü iliçlara bırakmayı tercih ediyorsunuz?

Sözüm gerçekten ilaç alması gerekenlere değil!

İlacı şeker sanarak kendini iyi hissetmek isteyenlere.

Şeker değil o yuttuklarınız… Size verdiklerinin yanında götürdüklerini de hesaplayabiliyor musunuz?

Hayatınızın her aşamasında dost gibi görüp sığındığınız sevgili ilaçlarınız olmadan bir adaya düşseniz acaba nasıl yaşardınız merak ediyorum?

Tahminimi söyleyeyim bir süre sıkıntı çektikten sonra eski halinize dönüp vücudunuzdan toksinleri de attıktan sonra hayata tekrar uyum sağlamaya başlardınız.

Neden mi? Çünkü biz insanız, her koşulda bulunduğumuz çevreye uyum sağlayabiliriz.

Bizi bu şekilde programlayan bir güç var ve inanın bana ilaçsız da mutlu olabilecek düzeyde bir bağışıklığımız var.

Yeter ki siz o bağışıklığınızın doğal dirençlerini yanınızdan ayırmayın.

Sevgili dostlarınız sizi sevenler, size koşulsuzca bağlı olanlar sizden menfaat beklemeden sizi sevenler var ya!

İşte onlar sizin gerçek ilaçlarınız. Hayatınıza anlam katanlar sizi sıcacık saranlar ve çikolatadır sizin antidepresanlarınız.

Siz de tabiy ki onların antidepresanları oluyorsunuz bu durumda.

Bana bunla yetmez diyorsanız şekerlerinizle mutluluklar dilerim ama bunu bir kez daha düşünün demek istiyorum.

Varsın biraz çekilmez olun, sinirli olun bazen garip şeyler yapıyor olun, bağırın çağırın …sizi sevenler olduğunuz gibi sevmiyor mu?

Duygu ve davranışlarınıza özen gösterip kontrolü ele alana kadar her kez sizi idare edebilir diye düşünüyorum.

Bir yerden başlayın ve kurtulun o şeker sandığınız şeylerden.

Çok yakın bir tarihte annenim doktor tavsiyesiyle aldığı depresan iliçları yüzünden yaşamadığı kalmadı bıraktıktan sonra yaşadıkları da ayrıca vücudunu çok yıprattı.

Ağlama krizleri ve üşüme nöbetleri gibi uyuşturucu bağımlılığı etkilerinden sonra toksinler vücuttan atıldığında kendine gelebildi, ve o bunları yaşarkan biz sadece seyirci kaldık…hiçbir şey gelmedi elimizden üzülmekten başka.

10 gün sonunda vücudu eski haline geri döndü bende eski anneme kavuştum.

Antidepresan Anne istemiyorum.

Bu dünya da en güzel ilaç sevdiklerinizdir ve doğal olan en güzelidir bunu unutmayın.

N.SİBEL