İçinde bulunduğum yaşam şartları bana ne kadar gerilemiş olduğumuzu göstermeye devam ediyor.Artık ne iki kelime sözü biraraya getirebiliyor,ne de iki söz için biraraya gelebiliyoruz.

Geçen zaman içinde ailemizden,dostlarımızdan,sevenlerden ve sevdiklerimizden oluyoruz.Bunun sorumlusu kim diye düşünmek yerine zamanımızı boşa öldürüyoruz.Gün boyu neler yaptığımızı düşünelim;gerçekten iş saatleri dışında biz zamanımızı boşa mı harcıyoruz.Eğer varsa çocuğumuz,neden korkmuyoruz o böyle bir hayatta büyürken,bilgisayarın her detayını,messenger muhabbetlerini detayına kadar takip ederken,bizden ne kadar uzaklaşıyorlar düşündük mü?Evde,okulda artık muhabbetin yine internet üzerinde döndüğünü,bu şekilde nasıl bir topluma çocuklarımızı emanet ettiğimizi,hiç düşündük mü?

Eskiden her pazar tüm akrabalar bizde toplanırdık.Muhabbetin sonu gelmez,açıkçası bundan büyük zevk alırdık.Şimdi en yaşlı olanımız bile bize mail atıyor,bu şekilde hasret gideriyoruz.Geneli genç olsada iletişim kopukluğu artık hepimizin sorunu.Yaşlı,genç ve her ortamdan insan...

Nerde kaldı büyüklerimizin elini öpmeler.Bayramlarımı bekleyeceğiz artık görüşmek için?