Bir karanlık gecenin içinde daha seni düşünüyorum ...Odamın her köşesine çizdim resmini...Sesin yankılanır dört bir yandan.Ve özlemini haykıran gözyaşları...Beni candan usandıran hasretin yüzünden yanmak bilmez muradımın şemmi.Biliyormusun aslında alıştım hasretinle yaşamaya.Sensiz geçen her bir günün ardından bir tel saç ağardı saçlarımın arasından.Her gözyaşım derin çizgiler bıraktı suretimde.Yanan bir mum misali sensiz geçen her dakika,her saniye yavaş yavaş tükendim.Aynalara bakamaz oldum.Çünkü yansıyan ben,ben değildim...Evet sensizken ne geceler bitmek biliyor ne de kahrolası gündüzler.Ne olurdu yanıbaşımda olsanda birlikte kovalasak sensiz geçmeyen zamanı.Özledim...Seninleyken yetmeyen zamanı özledim.Gidişinle adeta zaman çarkını durdurdun.Kimbilir ne zaman tekrar dönecek.Ya da hiç ama hiç dönmeyecek...Hapsoldum hasretine.Ve vuslat çok uzaklarda.Ama olsun sevdiğim içimde sana dair bir şeyler taşımak bile yeter bana.İşte bu taşıdığım ve her geçen gün büyüttüğüm sevdam sayesinde susmadı şarkılar.Bir ömür boyuncada susmayacak.Elbet bu susmayan şarkılar hatrına buluşacak ellerimiz korkusuzca...sonsuza dek...