Eskilerle karşılaşıp onlarla yüzleşmeye hazır mıyım ya da ne kadar hazırım bilmiyorum. Bundan sonra nasıl ya da ne açıyla hayata bakıp bu deseni büzüşmüş hayatı nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Bedenimde hiç var olmamış duyguları aramak öyle zor ki… öyle çok duygu öyle çok hisler var ki bu benliğimde bulunmayan ve bulunmaktan ürken!

Korkuyu hiç tatmadım bilir misin?
Hiç tatmadığım onca duygudan beni ve bedenimi en çok ürküten bu olsa gerek
Nasıl bir duygudur?
Nasıl hissedersin en derinlerinde?
En içten yara açan duyguymuş meğer...
Nasıl hissedeceğimi… onun adının korku mu yoksa tereddüt mü olduğunu nerden anlayacağımı…
Sadece adını bildiğim bu hısı bedenimde yaşatabilip yaşatamayacağımı…
Hiç birini bilmiyorken ben…
Bu, bedenimde var olmayan duygulardan sadece bir tanesi olmakla ,
Ürkütücülük sürmekte…

Düşünüyorum
Hiç özledim mi?
Ya da nasıl bir duygu tattım mı ve bedenimde bu duyguya yer var mı ya da yer açmış mıydım?
Özlem …özlemek ...hasret...
Neyi özler ki insan?
Kaybettiklerini mi yoksa kazanacaklarını mı?
Neyi özleyebilir ki insan?
Öyle bir duygu var mıydı?
Bir nefes gibi muhtaç olabilir miydin insana?
Ki ancak böyle özlemez misin nefes almayı ... yanı onu?
Nasıl hissedeceğim en derinimde.. en acı çeken düşüncelerimde…
Sadece adını bildiğim bu hissi bedenimde yaşatabilip yaşatamayacağımı dahi bilmiyorum.
Bu da bedenimde var olmayan duygulardan biri sadece…
Kim bilir adını bile bilmediğim bedenime ve aklıma uymayan kaç his kaç duygu vardır?

Düşünüyorum yine...
Bu sefer adınıda gerçeğinide çok iyi bildiğim ..
Ve acı çekerek yaşadığım bı his.. cok acı bir duygu var !!
Adında bile beni ürküten bir tüy varmış gibi..
Korkuyordum...
İlk defa korkuyordum!
Tereddüt müydü bilmiyordum !
Sadece adı korku olsun ıstıyorum !
Terk edılmekten korkuyordum ...
Bedenimde oyle bir yeri vardı ki bu anlamsız sözcüğün...
Öyle çok izleri vardı ki şuan bende...
Öyle çok acı cektiriyor ki...
Korkuyormuş insan...
Bilmezdim ben korkuyu…
Korkmayı...
Ne demekti bilmezdim .. bedenimde yeri yok derdim...
Terk edılmeyi ne zaman ogrendımse bedenımde anlamsız bir sözcüğün daha derin izleriyle karşılaştım...

Korkuyordum..
Deli gibi korkuyordum...
İlk defa da olsun özleyebiliyordum...
Bedenimde var olmayan bu hissi de sanırım şimdi tadabiliyorum...
Neyden korkuorum , ya da neyi özlüyorum biliyor musun ?
Ben terk edilmekten.. yüzüstü bırakılmaktan korkuyordum
Şimdi ise ozledıgım tek şey
Bu asil diye adlandırılan başı dik bedenimde bu anlamsız sözcüğün derin izler bırakmadan önceki benliğimi özlüyorum...
Korkmayan... ürkmeyen fakat ürküten...
Özlemeyen... bu hissin bu duygunun adını bile bilmeyen fakat özleten biri olmayı özledim...


Sanırım artık tatmadığım acı.. tatmadığım mutluluk.. tatmadığım his ya da duygu kalmadı...
Acıyıda çektim.. mutluluktan havalara da uçtum...
Gözlerim kan çalağı olana kadar ağladığım o geceyi de bilirim...
Ya da mutluluktan gülümsediğim ve gözyaşı döktüğüm anları da bilirim !
Ozlemi de biliyorum artık !!
Insana nefes gıbı muhtaç olmak ne demek.. onsuz yokmuşsun gıbı boşlukta hissetmek ;kendini ...ne demek cok iyi bilirim .

Tatmadığım tek duygu ölüm kaldı !!
Onuda yaşıyor gibiyim zaten...
Korkunun... acının... mutluluğun... tebessümün… ozlemin ve duygusuz bedenlerin olduğu her yere ölüm zaten var !!
Ölüm zaten her duyguda her histe var !!!
Ölüm bende , ölüm o duyguları besleyen benliklerde..gizli degil miydi?

Ölüm.. eskilerle karşılaşıp onlarla yüzleşmekte...
Umutsuz yakarışlarda..
Sevmelerde..
Ölüm heryerde..
Ölüm ; bunu yazan kalemde gizli değil miydi?

Bu tüm duygular tek bir terk edilişle yıkılan asil bir bedende !!
Bu tüm duygular ‘ben’ de saklı bende gizli degil miydi ??


Şimdi söyle asil beden !!
Tüm bunları sana kim çektirdi???

Aylin TÜMER