Ben hep buradaydım.Gitmeyeceğimde.Biliyorum sen gitmenin hazırlığındasın.Farkında değilsin oysa gitmelerinin beni burada alıkoyduğunu.Daha fazla kalmak istediğimi.
Adanmışlık bir inat değil.Hayatın kendisi .Anlatamamak yenilgi.Kendimi tanıyamamanın yenilgisi.Öğreniyorum kendimi yavaş ve sessiz .Birgün okunur belki birisi tarafından, diye düşünüldüğü için mi saklanır yazılan,aynanın arkasına , duvara emanet? Şimdi ben sanal olana emanet yazıyorum herkes tarafından okunsun diye .Daha öncede söylediğim gibi susuyorum .gömülüyorum sükunete,inanmasanda.
Aslında çığlık bu sığınmak , yüz yıllardır susmanın bedelidir belki .Kelimelerim çığlıkta ama sözüm sustu.Şimdi anlamaya çalıştıgım bir şey daha var gitmelerin .oysa adın , sözün , adımların ve içime gömdüklerim,kazıdıklarım bedenime kanla ,suyla ,bende saklı.Kimselere vermemenin bencilliği ile gelişmemiş yönüyle insanlığımın.Karıştı ya hesaplar dünyamıza masallar bile kaybetti masumluğunu.Ne vardı sanki olmayacak?
Beklemek neye dair bilmiyorum.Ardına bakacagının umuduna mı, sesimi duymak için konuşacak olmana mı?Kimseler olmasın , tutunacagım ,yokluk yok çünkü .Adı, 'sensizlik 'olan bir varlık oldu artık zamanımda.Bütün kuytuluklarımda olan sen,tutundugum yoklugun şimdi...G i t m e.