Sensiz geçen her an büyük bir ceza benim için...Başkaları tarafından belirlenmiş ağır bir hüküm...Sen yokken de başardım seni bende yaşatmayı...Ben ölmeden sen zaten ölmezsin bu bedende,bu kalpte...Ne yârdan geçiliyor ne serden...Çaresizlik var bu iki çıkmazın arasında.Herşeyi kurtaran zaman bir beni kurtaramadı,bir bizi kurtaramadı çaresizliğin pençesinden...Her an seninle yaşayan bir can,senin varoluşunla güç bulan bir beden,her an aşkını,acısını sessizce haykıran.Aslında sensiz kalmaya mahkum olan.Her cezanın bir sonu vardır ama benimki en ağır,başkaları tarafından üstüme yük bindirilen mühebbet...Vuslat,ölüm bu sevda da...Herşey suskun.Geceler dilsiz,günler karanlık.Hiç birşey kendi gibi değil artık...Ne bahar,ne renkler hepsi başka kimliklerde bende dahil...Koskoca bir hiç var önümde...Ne sen ne de ben unutabildik vazgeçebildik...Ayrı düştük ama biliyoruz ki biz aslında biriz.Kavuşmak bedenen bir olmak değildir...Kavuşmak,kalplerin bir atması,gözlerin bir ağlamasıdır.Öyleyse biz hiç ayrılmadık....Kendim den geçtim artık...Sevdiklerim ve senin için kendimden geçtim...Ama değeri bilinmedi.Değer bilen birtek sen.Ama sana bu acıları yaşatmak zorunda kaldım.Ne güzel karşılık verdim dimi....Üzgünüm...Engel olamadım,yenildim.Her biten günün sonunda daha çok sevdim seni,daha çok daha içten ağladım sana.Böyle temizce,delice severken birbirimizi yazık oldu bize...YAZIK ETTİLER...