Dünyamın kapıları aralandı senin için
Ve sonra hızla ışığım sönmeye başladı…
Ben yaktım o söndü,
Yeniden denedim ama olmadı.
Yardım istedim sessizliğimle
Herkese yardım eden bana!
Bir yardım eli bile uzanmadı… ders bu bana dedim
Denedim, tuzağa düşmüş bir hayvan gibi
Bu durumdan kurtulmak için çok denedim
Her deneyişte biraz daha derinlere düşürdüm kendimi
Şimdi geçen zamanı izliyorum kendi yıldızımdan
Herkes bir yana dağılmış… umutları hiç olmamış gibi
İçime çöktükçe acısı birden daha derinlerdeyim
Korku mu? Hiç yok… onları aşalı çok zaman oldu
Ama son bir silkeleniş var kendimden beklediğim
Yine bir şey öğretti hayat bana
Ben hep mutluluğun bulaşıcı olduğunu zannederdim
Ama asıl bulaşıcı olan şey mutsuzlukmuş!
Şimdi umutlarım gülücüklerimde değil
Onlar içimde gizli, kimse görmesin diye
Kimse onlara göz dikmesin diye artık içime gömdüm.
Umudum doğduğunda bedenime, ışığımı da geri kazanacağım
19.06.08/Sibel