Seni yazabilmek sanattı
Dokunmuştun bir kere yüreğime
Gidiyordu peşin sıra hayat
Gölgen kalabilmek içindi tüm çaba.
Çabalar özlemlerle öpüşürdü
Geçen her saniye
İçimi çalkalayan heyecan
Yüzümü tırmalayan gözyaşları kalırdı
Saatler geçmiyordu sanki
Seni yazabilmek sanattı

Masumiyet koltuğunu,
Bekleyişe vermişti
Doğrularım gardını almıştı
Yanlışlarıma karşı
Alışmaya çalışmak
Yok oluşlara eşitti sanki
Seni yazabilmek sanattı
Edebi sınırlarımın direnişiydi
Mutlulukların dibe vuruşu
Akıl almaz nöbetiydi yüreğimin
İçten içe ruhlar geçişi
Seni yazabilmek sanattı
Gösterişli hız denemesiydi sevginin
Kaldığım en yavan cümle
Duyduğum en acı gerçekti…
Seni yazabilmek sanattı
Asla, tarif edemeyeceğim…