Özlemişim meğer…
Meğer nefes gibi muhtaç olduğun şeyi unutamazmış insan…
Vazgeçilmezin olurmuş da fark etmezmişsin meğer…
Meğer en derinlerimde hala canlıymış O…
Meğer ürkmüşüm onu dışarı çıkartmaktan…
Zorlanıyorum…
(Bunları kalbim yaz diye söylüyor ama okumaya korkuyorum…)
Hiç değişmeyen öyle çok şey varmış ki meğer…
Bazen bakışlar, bazen tek bir söz…
Öyle içtendi ki duygularım…(yıkılmadan önce !)
Biten bir şeyin arkasından… bir aşkın arkasından yastayım…
Aşkın ölümünü kutluyoruz…
Anıyoruz onu acı tebessümlerle…
Meğer kıymetini bilememişiz sımsıcak sevgilerin…
Meğer sevememişiz var olduğumuz yürekleri…
Özlemişiz meğer…
Meğer nefes gibi muhtaç olduğun şeyi unutamazmış insan…
Vazgeçilmezin olurmuş da fark etmezmişsin meğer…
Sevgimiz, avuçlarımızdaymış meğer…
Meğer ellerimizden kayıp gitmişte biz hala o var sanıyoruz…
Bir tek gözlerimiz konuşur olmuş…
Zaman geçiyormuş meğer…
Yeniden başlamayacak aşklarla oyalanıyormuşuz meğer…
Aşkın yasını tutuyorum !
Aşkın ölümünü anıyorum !
Meğer o ölünce ne büyük acı çekermiş insan…
Ne büyük boşluk olurmuş kalbimizde…
Mühim değil artık !
Evet !
Aşka yastayım…
Bundan sonra tek canlı kalan, aşkı yaşayan; ben !
Nefes alamayan, yası tutulmuş; aşk ise artık ölü !
Kaybettiğimiz… kıymetini bilemediğimiz aşk artık ölü !
Özlemişiz meğer canlı kalmasını aşkın…
Zorsun aÅŸk zor !
Ağlıyormuş meğer kalplerimiz…
Acıyormuş meğer kalbimiz…
Pişmanmış meğer o gözler!
Yas tutmaya takati kalmamış meğer o güzel gözlerimizin…
Meğer biz bilmeden ölmüşüz…
Aşkın yas’ı derken biz toprağa gömülmüşüz !!


Aylin TÃœMER !