Vakti geldi yavaş yavaş hissediyorum...Her yeni günde yeni korkular...Düşünüyorum ve hatırladıkça iliklerime kadar hissediyorum seni sevdiğimi...Sona az kaldı biliyorum.Zaten zor olan bu hayat daha da zorlaşacak hele birde hatıralarla daha da çekilmez hale gelecek...Damla damla akıttım her gün içimdeki acımı.Geçer diye bekledim ve beklediğim her gün ne kadar yanıldığımın farkına vardım.Farkına vardığım birşey daha var.Bu güne kadar çok zorluğa tek başıma göğüs geren ben güçlü olduğuma iyice inanmıştım.Saçmalık.Şimdi ne kadar güçsüz,aciz ve çaresiz olduğumu anladım.Dünya dönüyor,herşey herkez değişiyor ama ben inatla durmaya devam ediyorum ve benden aldıkları şeyin geri verilmesini bekliyorum.Boşa beklediğimi bile bile...Ellerimi senden çekip gitmek o kadar zor ki...Her gün yalandan gülmek,oyun oynamak çok zor...Yoruldum artık ama hep sana kıyamadığımdan oynamaya devam ettim ve ediyorum...Korkarım bir gün bir yerde patlak verip herşey bitecek...Ve sonsuza kadar içimde derinlere gömülecek en değerli hatıralar ve sevdan...