Birgün gözlerimi açtım.Nereye geldim sağıma solum abkındım.Ama birşey göremedim.Anlamay çalıştım,olmadı.Belki daha küçüktüm.
Aradan yıllar geçti.Herşeyın farkına varmaya başladım....Benim gibi milyarlarca insanlar ile bir sınava girmiştim.
Bakalım geçebilecekmiyim....?
Bu sınavın diğerlerinden farklı yanı;
çok uzun olması.bu sınavı nasıl geçirebilecegimiz önemli.Bütün zamanımızı boş boş geçirebiliriz yada zamanımızı öyle dolu dolu geçiririzki
anlata anlata dilimizde tüy kalmaz.Düşünün bir bakalım.Belli bir yaşa geldiniz.çocugunuz size sen neler yaptın dediğinde nasıl bir cevap verirdiniz.
A)valla yavrum nerden başlasam bılmem ki.
B)hiç anlamadım valla.hangisini tercih edersınız.
Hayata bir defa geliyoruz.Hayat bizi yaşamaya bıktırmasın.Biz hayatı bizden bıktıralım.Önemli olan budur.Benım yaptığım gibi.
Henüz yirmi iki yaşımda olmama rağmen ege,akdeniz ve marmara bölgelerinin tamamını iç anadolu bölgesinin ise bir kısmını gezdim.Çok zor birşey değil aslında.
Birazda şanş yardım etti diyeim ki doğru olsun.Ve ayda bir defa il dışına çıkıp gezmeye bakarım.Farklı yerler görmek.Farklı insanlar tanımak.Farklı kültürler tanımak.
Dediğim gibi ben hayattan değil hayat benden bıkacak.Tamam şimdiye kadar birsürü para biriktire bilirdim.Ama hayattan sıkılmış olurdum.Hayatım monoton olurdu.
Öğrendiklerimin birçoğunu ögrenemezdim.Eğlenemezdim.Daha yirmi iki yaşımda olmama rağmen hayatımda anlatacak o kadar çok şey varki.Bence hayat bu.Dolu dolu yaşamak.
Öğrenmek,gezmek.Zamanın en büyük bilğinlerinden olan Shakespeare bile'benım bildiklerim kumsaldaki kum taneciklerinin birtanesi kadardır'demiş.
Bu yüzden kendime Mevlana'yı, Shakespeare'yi örnek alıyorum.......


saygılar....
mutluluk dolu günler.....
Mehmet:)