Sadece seninle yazışmak, mesajlaşmak bile bana yetiyorken senin umursamazlığın bana acı veriyor……
İnsanlara çok fazla taviz vermemek gerekiyor sanırım, ne kadar önemli olduğunu ona açık açık söylersen onun da o kadar senden uzaklaştığını görüyorsun. Ne kadar yazık; şu, “kaçan kovalanır” ı hep doğruluyor bu insanoğlu. Neden böyleyiz ki; bizi seven önem veren, bunu net biçimde orta koyan insanları neden bu kadar umursamayız, tam tersine bizi yerden yere vuran, istemeyen, kötü davranan, umursamayan insanların yanına koşarız. Ne dersiniz kanımız da ya da sütümüz de gerçekten de bir bozukluk olabilir mi?

Kadın adamada aşık , ona itiraf etmiş bunu biliyor ve adamın durumu kadınla olmaya müsait değil, kadın bunu baştan beri biliyor ve kendine aşık olması, sadece kendisinin olması için onu hiç bir zaman zorlamıyor, ısrar etmiyor, sadece sesini duymak, nasıl olduğunu bilmek, bana birkaç güzel söylemesi, arada fırsat olursa ya da fırsata yaratarak onu görmek bile kadına yeterken, onun bu denli umursamaz olması, kadına öyle acı veriyor ki anlatamam, eskiden böyle değildi, ilgiliydi, mesajlar atardı arardı, onu özlediğini, ona hayran olduğunu söylerdi, kadınına iki satır dahi olsa yazabilmek için vakit yaratırdı ve arada bir iki cümle dahi olsa mutlaka bir şeyler yazardı, şimdi yapmıyor, yapmamasının sebebini de; “yoğunluk” olarak gösteriyor, bir şey yokmuş sadece yoğunmuş, özür dilerim ama ben buna inanmıyorum, iş değişikliği olmadı veya herhangi bir şey değişmedi, o zaman vakit yaratılıyordu da şimdi neden yaratılamıyor.

Bu yalanları söylemek yerine, gerçekleri duymayı, bilmeyi daha çok tercih ederdim diyor aşık kadın, işim var, müşterim var, yoğunum derken bir yandan da bu işlerin arasında, msn resmini değiştirmeyi ihmal etmiyorsa bir insan, kusura bakmayın ama bu karşıdakini çok üzer çünkü aptal yerine konuluyor demektir. Keşke hepimiz net olabilsek, keşke yalan söylemek yerine gerçekleri söyleyebilecek kadar cesaretli ve dürüst olabilsek değil mi?

Oyunlar oynamaya, uzatmaya yalana ne gerek var ki, söylenecek şey şu; ya güzelim üzgünüm ama ben sana karşı eskisi kadar heyecanlı değilim, bunu yitirdim aynı şeyleri hissetmiyorum ve seni de daha fazla üzmek istemiyorum, kıvırmak ve seni daha çok üzmektense gerçekleri söylememin ve senin bunları bilmenin daha doğru olduğuna karar verdim.
 
Bence bu şekilde davranılırsa, daha bir kişilikli, daha bir insanca davranılmış olunur ve en azında karşıda ki de acaba ne oldu neden böyle davranıyorlar için kendi kendine senaryolar yazmaktansa, bunun olmasına üzülür, kırılır, sıkılır, ağlar ama hiç olmazsa artık neler olduğunu biliyordur ve ona göre hareket eder. Ya karşıdakini böyle kabul edecektir ya da onu unutmaya çalışacaktır. Zaten karşıdaki, aşık olduğu adam her haliyle kabul etmiş durumdadır o ne derse o olacaktır, her şeyiyle ona bağlıdır, ama bunu net olarak bilen erkek, ne onu tamamen kaybetmek istemektedir ne de kaybetmemek, sırf bu bencilliği yüzünden “kadınım” dediği insanı üzmekte ve yaralamaktadır,  buna rağmen kadın hala ve hala ona karşı dürüstlüğünü saygısını sevgisini kaybetmeden o’na yaklaşma devam etmektedir ve edecektir.

Çünkü kadının sevgisi saygısı o kadar basit değildir yüreğinin taa içinde onu herşeyiyle hissetmektedir ve yaşatmaktadır ve her ne olursa olsun onu yaşatmaya da devam edecektir, bunu hiç ama hiçbir şey de değiştiremeyecektir.
Bu kadar yürekli, cesaretli, sevgisine ve her ne olursa olsun aşık olduğu adama bu kadar sahip çıkan bir kadını da ben ayakta alkışlarım…….

ONA EN İÇTEN SEVGİLERİMLE….