Bu  benim başıma gelmiş olamazdı.Bir çok hastayla karşılaşmış,bir çok hastanın tedavisinde rol almıştım.Hatta birkaç hastamı da kaybetmiştim bu kanser illeti yüzünden.Ama hiç düşünmemiştim;benim başıma gelebileceğini..Hep benden ve ailemden uzaktı bu hastalık.Galiba kendime ve yakınımdakilere yakıştıramamıştım;ölümlü bir hastalıktı sonuçta ya,bize uğramazdı.Ama değilmiş,yanıbaşımızdaymış.Kimbilir kaç yıldır babamı kemirip  dururmuşda haberimiz olmamış.çok geç öğrendik babamın protat kanseri olduğunu.Ameliyat evresini geçmiş.Evrelemişler bu hastalığı:2-3-4.evreler iyi durum yani erken teşhis dönemiymiş,5-6-7.evreler orta,müdahele edilebilir bir dönem,8-9-10 kötü olarak nitelendirilmiş.Babamın değerlendirme skoru ise -8-,evet kötü evreye geçmiş hiç haberimiz olmadan.En sinsi ilerleyen kanser türüymüş.İşte bu yüzden 50 yaşından sonra  bütün erkeklerin hatta bazı kaynaklar 40 diyor;PSA denilen kan değerine baktırmaları gerekiyomuş.babamın tedavisi başladı ,prostat bezinin ve erkeklik hormonunun baskılanması için hormon tedavisi uygulanıyor.Benim onunla birlikte yapmayı istediğim planlarım vardı.Oğlumun sünnet düğününde yanımda olmasını istiyorum.Bunu öne çekebilirim belki.Ya diğerlerini nasıl yetiştiriceğim?Şu an 10 yaşında olan kızımı istediklerindede yanımda olacaktı.Damat adayını ilk o test edecekti.Ben emekli olunca hep beraber Bodrum'a yerleşecektik.Orada pansiyon işletirkende yanımda olacaktı babam....Bunları nasıl yetiştiriceğim,nasıl sığdaracağım bu kısacık biçilen zamana?