İleri gitsen kesiyor kanatıyor, geri gitsen yine kesiyor kanatıyor. Kalıvermek istiyorsun olduğun yerde. Oda olmuyor. Durduğun yerde var olan ağırlığın bıçağın keskin yanının batmasına sebep oluyor.

Kimseye kendimi anlatamıyorum.. Ya anlamak istemiyorlar yada ben kelimelerimle düşüncelerimi bir bağcıkla birleştirip işte budur diyemiyorum..

Kabamıyım?.. Sanmıyorum.. Sadece inandığım değerler için kendimce mücadeleler veriyorum. İşte ne oluyorsa bu noktada oluyor. Benim mücadelesini verdiğim değerler başkalarını mutlu etmiyor. Ortak noktada buluşmak denen bir durumu yapmaya çalışıyorum. Oda olmuyor. Bana göre yanlış olanı orta noktada birleşme adına kabul edemiyorum..

İnsan olmak çok zor. Düşünen bir canlı olmak beraberinde çok ağır bir yük veriyor.. Artık dayanamaz, kaldıramaz hale geldiğimi hissediyorum. Yaşamak öyl
esine zor geliyorki.. Ölüme olan isteğim, yaşama olan bağlılığımı bastırır hale geldi. Tutunduğum dallar çok zayıfi kırılgan.. Bana güven vermiyor..

Ya bu dunya bana fazla geldi birkaç yüz beden, yada ben uyum sağlayamaz oldum düzene.. Koptum yaşamdan.. Ölüme olan özlemim hergecen gün dahada artar oldu.

Yalanlar, çelişkileler, samimi olmayan gülüşler, iç hesaplar.. Hepsi hepsi hepsinden bıktım.. İnsan olmak bu olmamalı.. 40 50 yıllık yaşam için insan olmanın özelliklerinden çıkmış yaşamları görmekten yıldım artık..

Ne kendimi buraya uyum sağlayacak şekilde değiştirebiliyorum nede yaşadığım ve gördüğüm herşeyi-herkesi yanlışları ile oldukları gibi kabullenebiliyorum.

Kendimi özledim Allah`ım.. Beni bana ver.. Sen herşeyi bilen ve yapabilensin. İnsan gibi insan olabileceğim bir yaşam ver yada beni insan olmanın özelliklerinin en güzel yaşandığı yer olan yanına al.