Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül Pakistan’da. Ben haftanın gelişmesi olarak bu ziyareti görüyorum.

Üç gün önce yazdığım “Gökten Üç Sifon Düştü” başlıklı yazımda tam da bu konuya eğilmiş ve hükûmeti, Türkiye’yi Pakistan’daki gelişmeler karşısında sessiz kaldığı için eleştirmiştim. Nihâyet ses çıkardık ve Sayın Gül gâyet görkemli bir karşılamayla Pakistan’a ayak bastı. Pakistan’ın resmi açıklaması, ziyâretin Pakistan’daki olağanüstü halle ilgisi olmadığı yönündeydi. Fark etmez, öyle ya da böyle, bu ziyârette her konu masaya yatırılacaktır. İşin keyifli tarafı, yaşanan sıcak ilişkiler tüm dünyanın takip edeceği gelişmeler olacak. Şimdi dünya basınında Cumhurbaşkanımız Gül’ün hem Pervez Müşerref ile hem de muhalefet önderleriyle yaptığı görüşmelere yer verilecek. Olması gereken bu. Telefonla yapılan görüşmeleri kimse bilmez, o görüşmelerin haberi bile değer taşımaz, ciddiye alınmaz.

Sayın Gül konuşmasında Türkiye’nin Pakistan’a bakışının Avrupa’nın bakışıyla farklılık gösterdiğini belirtmiş. Elbette doğru. Tam yerinde ve zamanında vurgulanmış bir doğru üstelik. Zâten ziyâretin Türkiye Pakistan diplomatik ilişkilerinin 60. yılına denk gelmesi tarihi önemini ve yakınlığını ister istemez, kendiliğinden vurguluyor; bir de buna kültürel yakınlık eklenince Pakistan ile ilişkilerimizin önemi daha fazla vurgulanmış oluyor. Pakistan’ın kurucu önderi Muhammed Ali Cinnah’ın kendisine Atatürk’ü örnek aldığını, laik ve demokratik bir devlet hayal ettiğini de hatırlatmakta fayda var.[1]

Çankaya’nın dış siyâsette etkisi olmasını destekleyenlerdenim. Bir önceki Cumhurbaşkanımız Sezer’in de eleştirdiğim yanı buydu nitekim. Köşk önemli bir makam, ağırlığı olan bir makam, gittiği yere damgasını vuran, ses getiren bir makam; böyle bir makamın kabından çıkmaması düşünülemez bile. Sayın Gül’ün Cumhurbaşkanlığı’nın karşısında durmamıştım ve böyle devam ederse dış siyâsette çok da katkısı olacağı kanısındayım.

[1] Pakistan, Hindistan, Bangladeş ve İngiliz Milletler Topluluğu çerçevesindeki gelişmeler yazının konusu dışında tutulmuştur.