Gecenin bu saatleri yok mu?
Görmekten nefret ettiğim bir yüzün sapsarı teni ile üzerime yürüdüğü saatler...
Gecenin gündüze devir teslim törenine hazırlandığı saatler…
Öyle büyük bir curcuna ki, kimi sevmiyorsam yanı başımda. Neyi unutmak istiyorsam, bir kez daha temaşa ediyor hayali siluetlerle karşımda.
İçimde bir ses,' kaç saat sürer cehenneme şimdi koşmaya başlasan ?' diyor. Yangının en orta yerinde yanmak daha doğru ymuş o öyle söylüyor.
Böyle her saniye etimden bir parça yanıyor. Sonra biraz. Sonra biraz dahası…
Bir kasırganın ziyareti eksikti bu gece. Bak, işte o da kopmaya gelmiş, aklımın en sert rüzgârlarının estiği yere.
Anlamalıydım, gün ışığının “henüz” var olduğu zamanlarda… İyi, kötüsüz gezmez diye. Anlamalıydım, saltanat “henüz” devrilmemişken.
Şimdi feshedilmiş bir anlaşmanın en hasarlı maddesinin hiçliğindeyim. Hükmüm, ezelden kesilmiş gibi.
Daha ben bir hiçken üstelik.
Şimdi, olmamalı tüm olanlarla yüzleşme anı.

İki cehennem fazla değil mi Tanrı?

Görmemek için, gidecek bir yer daha yok.
Duymamak için.
Kuşatılmış olmayı, teslim olmaya yeğliyorum. Neden?
Kanatlarımı son kez karanlığa açıyorum. O kadar şuursuzum ki, hala kanatlarım var sanıyorum.
İşte çakıldım.
Ya da tüm bu olanlar, olacakların “aynası”….