1945 yılında Beyti Bey ve babası Küçükçekmece'de küçük bir aile lokantası açıyorlar.4 masa ve 16 sandalyelik bu lokanta 2-3 yıl sonra 200 sandalyelik Beyti Güler Et Lokantası oluyor. 1950'lerde kömür ateşinde harikalar yaratan bu ismin ünü hızla yayılıyor İstanbula.Çalışkan aile, elinden gelenin en iyisini yapma kararlılığında, işletme kurallarını belirliyorlar: Birinci kural, temizlik ve müşteriye güler yüzlü muamele etmek. 1983'te Florya'daki 3000 metrekarelik bugünkü Beyti'yi açıyor. 3000 metrekare alana inşa edilmiş 3 ayrı üniteden oluşan Beyti de 3 yazlık teras 8 yemek salonu bulunuyor. Türk-Osmanlı sanatının incelikleriyle bezenmiş dekorasyonuyla dünyanın sayılı restoranlarından biri burası.Beyti, Celal Bayar zamanında, Florya Köşkü'ne hizmet verir. İsmet İnönü’yle ailesini ve devlet erkânından pek çok başka kişiyi konuk eder mekânda. Fatin Rüştü Zorlu’nun evsahibi olduğu Nato toplantılarında, Dolmabahçe Sarayı’nda ağırlanan 600 kişiye, altın sofra takımlarının zarif eşliğinde (Richard Nixon’dan Jacque Chirac’a, Johny Hallyday’dan Süleyman Demirel’e, Martin Hope’dan Mihail Gorbaçov’a) Beyti lezzeti tattırılmıştır. Dünya Basın Birliği yemeği, Pan-Am servisi, İran Havayollarına ‘Catering’ hizmeti… Türk Hava Yolları’nın, Yeşilköy merkez Frankfurt, Roma, Beyrut, Tahran ve Karaçi seferlerine çıkan yolcularının lezzetle uçurulmasına kadar hizmet vermişlerdir.

En son buraya nişanlanmadan önce ona aşık olduğumda, patronu ve patronunun eşi ile geldiğimi hatırlıyorum.Çok güzel bir geceydi.Sohbetten çok keyif aldığım,değer verdiğim, değer gördüğüm insanlarla bu ortamı paylaşmıştım.Erkek arkadaşım bu yemek sonrasında patronu ve eşi beni tanıdıktan sonra evlenmek üzere beni seçtiği için kendisini tebrik etmişler,onu genel müdür yardımcısı olarak terfi ettirdiklerini söylemiş ve bana bundan çok gurur duyduğunu söyleyerek teşekkür etmişti.Güzel olan bir şeyi hatırladığınızda, yediğiniz bol acı soslu ,hardalını kaçırdıysanız gözlerinizi yaşartan ancak güzel pişirilmiş bir et parçasının o eşsiz tadı kalıyor damağınızda.İşte böyle bir anım düştü yüreğime Beyti’ye girince...<(konu Beyti olunca bu örneği verme gereği duyuyorum nedense)

Beni Beyti Bey şark odası tarzında döşenmiş,Türk motiflerinin hakim olduğu ofisinde ağırlıyor önce.Yayınla ilgili bilgi vermeğe başladığımda, ısrarla önce yemeğe oturmamı sonra görüşmemizi rica ediyor.Kendilerini kırmamak için kabul ediyorum en sonunda.Bir kadeh şarabım eşliğinde, bu dünyanın dört bir yanından gelen tanınmış misafirlere evsahipliği yapmış mekanın eşsiz lezzetlerinden tadıyorum azar azar.Bu arada kendisi gelen giden misafirleri ve servisleri ile tektek ilgileniyor her zaman anlatılan evsahipliği ile.Ben etrafımda bir şeye ihtiyacım varmı diye beni takip eden bir servis ordusuyla yemeğimi yemeğe çalışıyorum.Bunun dışında beni rahatsız eden bir şey olmuyor açıkçası.Bu işin gereği de bu olmalı elbette ancak yalnız yemeğini yiyen müşterilerin bir şeye ihtiyacı olduğunda etrafına bakmasına müsade etseler keşke,çok daha rahat ettirebilirler belki.Servis ve hizmet konusundaki eşsizliğine hiç değinmeyeceğim bile.Bu konuda dedim ya Dünyanın En İyi 50 Restaurantı'ndan 2.si Beyti.Ben o eşsiz inceliği ve işine gösterdiği ehemmiyetten dolayı Beyti Güler'e hayran oluyorum kendini izleme fırsatı bulduğum bu özel yerde...

Yemeğim bitince ofisine geçiyoruz Beyti Bey’in yine..Kendisi o kadar kibar bir bey ki, bugününü bana ayırdığını söylüyor.Oysa randevuyu alırken,birkaç saatini bize ayırmalarının yeterli olacağını söylemiştik,biliyor.Ben yayınımız için hazırlamış olduğu gerekli tüm bilgiler kendisi tarafından hazırlanıp,elime sunulunca pek yapacağım bir şey bırakmıyor bana açıkçası.Detayları,bizim yayınımız ile ilgili bilgileri sunuyorum ve oradan ayrılmadan bu nazik beyle sohbetimi uzatmak için elimden geleni yapmaya çalışıyorum.Türkiye’nin ve dünyanın önemli devlet adamlarının,ünlülerinin resimleriyle dolu duvardaki Beyti Restaurant’ın, dünden bugüne ağırladığı önemli konuklarına bakıyorum,soruyorum, bilgi alıyorum bu özel misafirler hakkında kendisinden.Son olarak ayrılmadan Kendisiyle resim çektirmek için rica ediyorum ancak çok büyük bir kibarlıkla kabul etmiyor kıyafetini öne sürerek.Ben gerçekten kendilerini son derece şık bulduğumu söylüyorsam da teşekkür edip,aynı nezaketle geri çeviriyor bu isteğimi.Bir nedeni vardır eminim bu reddedişin.Medyada inanılmaz farklı yayın yapan,başka yerlerde başka şekilde bazı şeyleri kullanan arkadaşlarımız olabiliyor.Bu tedirginliğin nedeni belki bu olabilir diyorum kendi kendime. Beni büyük bir kibarlıkla yine kapıya kadar uğurluyor ve el sıkışıyoruz ayrılıyorum Beyti Restaurant'tan...

Bir konuda en iyi olmanın sanatı, önce kendi şahsınızın karşınızdakinde bıraktığı en iyi etki ile başlıyor diye düşünüyorum yol boyunca...Beyti Bey ve Beyti Restaurant'ı düşününce de ''mükemmellik ayrıntılardadır'' diye de düşünmeden edemiyorum.

Bahar Güngör