Bir coğrafyaya ait olmakla,
sahip olmak arasındaki yüce dengesizliğe sığındı.
Kadındı.
İğfal edilmiş tüm haklarını,
Buz kesiği yaralarını,
Teriyle çizdi kendi atlasına.
Artık çıkabilirdi,
diyarlardan azade yolculuğuna.
Ayağını toprağa basınca,
Yeryüzü sallandı.
Su, çekildi kıyılardan,
gök, nefesini tuttu bu azamet karşısında.
Elini uzattı
yazgısını dağıttı, el yordamıyla.
Son bir söz söylemek istedi,
gülmeyi günah, ağlamayı acizlik bilenlere
tenini nâmahrem kılıp, cümlesine gayb diyenlere
bende varım diyeni, eşkıya bilenlere
renklerine soluk diyenlere
son bir söz söylemek istedi,
Bu sefer duyarlar sandı.
Kimse duymadı.