Sen(in)
http://www.binbirfikir.com/articles/976/1/Senin/Sayfa1.html
Ercan Yenigül
Tiyatrocuyum. Ankara Üniversitesi DTFC Tiyatro Bölümü mezunuyum. Drama ve çocuk tiyatrosu üzerine çalışıyorum. Baktım memleketin durumu iyi değil... Bunun bir nedeninin de temel eğitimden kaynaklanmış olabileceğini düşünerek, okuldan sonra devlet ve özel okullarda drama üzerine çalışmaya başladım. Müthiş bir rekabetin olduğu eğitim ortamlarında, bir nebze de olsa çocukların oyunla buluşmalarına ve kendi dünyaları ile tanışmalarına yardım ediyorum. Öykü ve oyunlar yazıyorum.
http://eskikirmizi.blogcu.com
Yazan Ercan Yenigül
Yayın tarihi 03/6/2008
Gerçek sözler bulsak. Gerçek tarifler.
İki ucundan tutsak bir şeyin
İki ucundan tutsak bir şeyin
Gerçek yok oluşlar istiyorum aslında.
Gerçek yok oluşlar istiyorum aslında.
Belirsiz var oluşlar olmasa, gerçek kayboluşlar olsa.
Gerçek yalnızlıklar.
Gerçek sözler bulsak. Gerçek tarifler.
İki ucundan tutsak bir şeyin…
‘Gerçekten...batmış olsak...’diyerek devam etti..
Unutmamız için, toprak çizgiler ve tellerin ince kıvrımlarını insan cesetleri ile doldurmamız öğütlendi. Şarabın ve aşkın hazzından çok, sahip olma kudreti için iktidarın her türlüsüne bağladılar.
Öyle bağladılar ki; öfkeli, hırslı ve çevik zırhlarla donatıldık.
İçimize bakınca, iğne deliği kadar açıklık bulamazdık.
Var oluşumuzu, var olma isteğimizi böyle tanımladık...
Oysa ben şu bankın karşısına geçip, biraz yaslanacaktım.
Ama sen, sen yanıma geldin, gövdemi, dallarımı kırdın, kopardın,
güzeldi, gerçekten güzeldi.
Beni kudurttun, hatta azdırdın ve tam zevkin doruğuna getirmişken, rüzgârla kırıştırmak için defolup gittin.
Sakat bir ağaçtım.
Soğuk çöl topraklarına kalbimi gömdüm. Henüz, ilk depremindeyken bütün şehir. Senin, senin beni sevmen ,zor bir şeydi...’
Ercan Kasım Yenigül
ESKİ KIRMIZI
Olamamanın Öyküleri
Artshop Yayınları
Belirsiz var oluşlar olmasa, gerçek kayboluşlar olsa.
Gerçek yalnızlıklar.
Gerçek sözler bulsak. Gerçek tarifler.
İki ucundan tutsak bir şeyin…
‘Gerçekten...batmış olsak...’diyerek devam etti..
Unutmamız için, toprak çizgiler ve tellerin ince kıvrımlarını insan cesetleri ile doldurmamız öğütlendi. Şarabın ve aşkın hazzından çok, sahip olma kudreti için iktidarın her türlüsüne bağladılar.
Öyle bağladılar ki; öfkeli, hırslı ve çevik zırhlarla donatıldık.
İçimize bakınca, iğne deliği kadar açıklık bulamazdık.
Var oluşumuzu, var olma isteğimizi böyle tanımladık...
Oysa ben şu bankın karşısına geçip, biraz yaslanacaktım.
Ama sen, sen yanıma geldin, gövdemi, dallarımı kırdın, kopardın,
güzeldi, gerçekten güzeldi.
Beni kudurttun, hatta azdırdın ve tam zevkin doruğuna getirmişken, rüzgârla kırıştırmak için defolup gittin.
Sakat bir ağaçtım.
Soğuk çöl topraklarına kalbimi gömdüm. Henüz, ilk depremindeyken bütün şehir. Senin, senin beni sevmen ,zor bir şeydi...’
Ercan Kasım Yenigül
ESKİ KIRMIZI
Olamamanın Öyküleri
Artshop Yayınları