İçimde sesler dansediyor. Kimi zaman bağrışıyorlar kulak tırmalarcasına, kimi zaman kuru gürültü konuşuyorlar anlamsızca.. Sorular sorup, kendilerinde cevaplar arıyorlar..

Kum taneleri gibi hayat.. Her bir bölümü yaşamımda bir kum tanesi gibi. Bir bakmışsın avuçlarında; bir bakmışsın parmaklarının arasından usulca, sessizce süzülür durumda..

Hani olur ya bazan insan kendini zincirlenmiş hisseder. Sadece zincirin uzunluğu kadar dolanabilir etrafını. Zaman geçtikçe zincirinde kaç halka olduğunu ezberler. Detaylar çoğalır o minicik yaşamında.

Küçükken herşey daha kolaydı sanki.. Oysa insan büyüdükçe karar vermesi gereken durumlarda artıyor.. An geliyor keskin bir bıçak üstünde kalıyorsun..

Sıcak bir merhabaydık hep.. Heycanlar yaşardık bir araya gelince.. Ayaklarım yere basmaz liseli aşıklar gibi pembe bulutlara erişirdim senli anlarımda..

Bir masaldı senle yaşadığım.. Sen anlatandın masalı bense içinde yaşayan bir kahraman. Sen anlatırsın ben yaşarım masaldaki rolümü..

Siz hiç sevdiğiniz insan üzgünken kendinizi sebebsiz yere suçlu hissettinizmi? Peki elinizden birşey gelmediğini anlayıp, fırtınalarınızı dindirmeye çalıştığınız oldumu?

Hadi... Varmısın benimle oynamaya.. Hayatla dalga geçmeye.. Hesaplar yapmadan, kandırmadan, ne isek o olmaya..

Seni sevip hissetmem için seni sahiplenmem gerekmiyor artık. Yanımda olmasan da seni hissediyorum, seni hissettiğim kadar seninle oluyorum; baştan başa sen oluyorum..

Aslında ağlamak istemiyorum.. Ama.. Ama.. Ağlıyorum.. Neden bilmiyorum.. İçim dolu.. Döktüğüm her tane ile içimdeki bu doluluğu boşaltıyorum belkide.