İletişim ve teknoloji faciası..

Sensiz geçen her an büyük bir ceza benim için...Başkaları tarafından belirlenmiş ağır bir hüküm...

Sebebini bilmediğim bir korku var sana dair...Zaman zaman seni kaybetme korkusuna kimi zaman ise bitmek bilmeyen hasretine bağlarım sebebini...

O gecenin sabahında hala ne olduğunun farkında değildi...

Bir karanlık gecenin içinde daha seni düşünüyorum... Odamın her köşesine çizdim resmini...

"Sevgililer Günü"ne farklı bakan bir gözün retinasına düşen ışıkların kelimelerdeki karşılıkları.

Bakmaya, sevmeye doyamadığımsın... Karanlık gecelerime doğan güneşim,soğuk ve yalnız gecelerde içimi ısıtanımsın...

Aile içi ilişkilerimize dair bir küçük yaşanmışlık..

Biliyorum bir gün “yok “ olacak her şey… Tıpkı zamanında seni saran o iki kanadın aniden yok olması gibi. Belki o zaman daha iyi anlayacağım neden ağladığını…

Artık ne iki kelime sözü biraraya getirebiliyor,ne de iki söz için biraraya gelebiliyoruz.
Nerde kaldı büyüklerimizin elini öpmeler.Bayramlarımı bekleyeceğiz artık görüşmek için?