Ben hep buradaydım. Adanmışlık bir inat değil.

Başlangıç...

Kendisine ulaşmayı istediğim halet-i ruhiye; Sükunet. Ardından gelecek, o muhteşem kavuşma...

İnsanoğlunun, zihin dünyasıyla yaratılageldiği günden beridir aralıksız olarak yaptığı muharip savaşlardan elde edilmiş cephe notları niteliğinde bir yazı. Savaşın galibinin adını koymak zor. Çünkü bu savaş sonlandı dediğiniz andan sonrada devam ediyor.

İnsana sormazlar mı?
O kadar badem gözlü, o kadar sırma saçlıydı da biz neden görmedik, değil mi?!

Yarasını saklamış. Başarmış. Bir süre. Kimse sezmemiş. Kendi dışında…

Kokusu sinmiş içime ; gecenin. Tekin yollar , karışık duygular ve katran geceler…

Sensizlik öyle birşey işte... bir esaret gibi !

Dokunursan yırtılacak. O kadar eski ki, tüm hırpalanmışlığı evet senden önce yaşandı. Ama dokunma. İnceldi. O kadar çok inceldi ki eskimekten senden önce, dokunursan yırtılır.

Bir uyanıklık halidir bu belki. Birazdan üzerindeki yapışkan, terli, alıngan, içe dönük uykuyu kaldırabilecek mi. Uyandığında en güzel elleri.