Arkadaşımın telaşla; “Gece televizyon izledik, erkek erkeğe ilişkiye giriyorlardı!” dediğini, hatırlıyorum. Aradan on yıl geçti, şimdi ise etrafımda cinsel kimlik sorunu ile yaşayan ve nefes alamayan insanlarla yaşıyorum. Oysa öpüşme sahnesi dahi çıksa başını öne eğen çocuklardı bu neslin çocukları. Utanmayı biliyorlardı, utanmayı bilmeyen büyüklere inat.

Yeni yıl oldu, yıllar yeni oldu, yeniden darbe oldu “hiç” yere. Pisipisine gerilere doğru sürüklenip duruldu bu ülkede. İlerlendikçe dibe vuruldu, hatta ilerleyen hiçbir şey kalmamıştı.

Dün gibi hatırlarım (Bu da ne garip bir cümle “Dün gibi hatırlarım…” o kadar zaman olmuş. Hey hat! Gel gör ki ben dün gibi hatırlıyorum. Bu alenen ben çok akıllı biriyim demek gibi bi’şey!) askerlerin gelişini, İstiklal Marşı’nın okunmasını ve en sonunda çıkan o yuvarlak -sahi şekil neden yuvarlak yapılmış, televizyon şeklinde de olabilirdi pekâlâ!- şekle öylece baka kalmamızı. Uyuşup kalmış gibi neyi bekliyorduk halen anlamış değilim!

İyi ki Brezilya dizilerinden entrikayı öğrendik!
Eskiden diziler bizler gibi daha mütavaziydi ama şimdi abartı…abartı…abartı

TRT, Diyarbakır’daki görevlilerince hazırlanan bu program için tüm Adıyaman halkından özür dilemeli ve hatanın telafisi ise ancak, Adıyaman’ın TRT 1 için çekilecek bir başka programla mümkündür.

Belki bir an filmdeki çiçek dolu bahçenin kokusu burnunuza gelir yada rüzgarlı bir sahildeki rüzgarı hissedip ürperirsiniz, yada deniz kokusunu hatırlarsınız… İşte o andan sonra filmle bütünleşiriz.

Siyad Ödülleri ve yerel sinemaya kısa değinme

Türk sineması, tarihine o kadar çok film sığdırmıştır ki, Hindistan sineması bile bu rekoru geçememiştir. Neredeyse her güne bir film… 1975 yılında senede 226 filme ulaştık…

Sihirli kutunun sihiri bozulınca ayrılık çare oldu. Televizyon üzerine...

Yazın sıcağında televizyon çok uzaksa da bize, keyifli bir dizi...